Antygona – quiz ze znajomości tragedii Sofoklesa

Chce przejąć władzę w Tebach po śmierci braci. Uznaje prawa boskie i obowiązek wobec zmarłego za ważniejsze od rozkazu władcy. Pragnie spełnić polecenie Ismeny i uniknąć gniewu ludu. Zamierza udowodnić Hajmonowi swoją lojalność wobec państwa.

Uważa go za zdrajcę, który zaatakował rodzinne miasto. Sądzi, że nie należał on do królewskiego rodu. Twierdzi, że jego ciało zostało poświęcone bogom. Podejrzewa, że zginął podczas ucieczki z pola walki.

Zgadza się od razu i przygotowuje obrzęd pogrzebowy. Prosi Hajmona, aby potajemnie zastąpił siostry. Odradza złamanie zakazu, obawiając się kary władcy. Donosi Kreonowi o zamiarach Antygony.

Bratem Antygony i doradcą Kreona. Narzeczonym Antygony i synem Kreona. Kuzynem Antygony i następcą Kreona. Stryjem Antygony i posłańcem Kreona.

Na sporze między obowiązkiem religijnym a prawem ustanowionym przez władcę. Na rywalizacji dwóch rodów o majątek pozostawiony przez Edypa. Na walce mieszkańców Teb o wybór nowego dowódcy wojsk. Na konflikcie między przepowiednią wyroczni a decyzją chóru.

Skazuje ją na wygnanie poza granice Teb. Nakazuje publicznie stracić ją przed pałacem. Poleca uwięzić ją w skalnym grobowcu. Oddaje ją pod sąd starszyzny tebańskiej.

Jako kapłan zatwierdza zakaz wydany przez Kreona. Jako wódz przekazuje wieści o klęsce tebańskiej armii. Jako sędzia rozstrzyga spór między Antygoną a Ismeną. Jako wróżbita ostrzega Kreona przed gniewem bogów.

Uwolnić Antygonę i pochować Polinejkesa. Wygnać Tejrezjasza i zaostrzyć straże przy zwłokach. Przekazać władzę Hajmonowi i opuścić Teby. Zwołać sąd, który ponownie osądzi Antygonę.

Antygona umiera, a następnie giną Hajmon i Eurydyka. Hajmon umiera, a następnie Antygona opuszcza Teby. Eurydyka umiera, a następnie Kreon odbiera sobie życie. Antygona zostaje uwolniona, a następnie ginie Tejrezjasz.

Władca zachowuje autorytet, gdy nie zmienia raz wydanych rozkazów. Władca może bezkarnie podporządkować religię interesom państwa. Upór i pycha władcy mogą doprowadzić jego rodzinę oraz państwo do nieszczęścia. Surowe prawo zawsze zapewnia zgodę między obywatelem a państwem.