Podmiot liryczny – trudny quiz z analizy wiersza

Poetka, ponieważ rzeczywiście ułożyła słowa wypowiedzi Przechodnie, ponieważ most mówi o ich krokach Uosobiony most, któremu tekst udziela głosu Czytelnik, ponieważ odczytuje wypowiedź mostu

Nie; forma gramatyczna ujawnia głos tekstu, ale nie dowodzi jego tożsamości z autorem Tak; czasownik „wracam” wskazuje równocześnie autora i jego osobistą biografię Tak; wzmianka o imieniu pozwala ustalić, kto podpisał utwór Nie; pierwsza osoba wskazuje tu odbiorcę, a nie osobę mówiącą

Obie są czasownikami pierwszej osoby liczby pojedynczej „Zapisuję” jest czasownikiem trzeciej osoby, a „mojego” zaimkiem osobowym „Zapisuję” ma formę liczby mnogiej, a „mojego” jest nieodmiennym przysłówkiem „Zapisuję” to czasownik 1. osoby liczby pojedynczej, a „mojego” forma zaimka dzierżawczego „mój”

Pierwsza osoba „wracam” i określenie „ja”, ponieważ nazywają słuchacza Wołacz „przyjacielu” i rozkazująca forma 2. osoby „zachowaj” Rzeczownik „miejsce” i przysłówek „tylko”, ponieważ wskazują osobę Określenie „przy oknie”, ponieważ ustala tożsamość osoby mówiącej

Wypowiada się kilka osób będących rzeczywistymi współautorami wiersza Podmiot opisuje grupę wyłącznie z zewnątrz, bez włączenia się w jej perspektywę Wypowiedź przyjmuje perspektywę wspólnoty, której dokładnego składu fragment nie określa Wypowiedź identyfikuje konkretny naród dzięki samemu użyciu liczby mnogiej

Brakuje jawnych form pierwszej osoby, lecz oceniające „bezlitosny” ujawnia perspektywę opisu Mówiący występuje w pierwszej osobie, ponieważ zegar jest nazwany przymiotnikiem Brak form „ja” i „my” pozwala pominąć perspektywę osoby mówiącej Wzmianka o bilecie określa wiek i zawód osoby mówiącej

Uśmiech pozwala odczytać wypowiedź jako beztroskie powitanie, pomijając drugą reakcję Słowo „boję się” unieważnia znaczenie uśmiechu i pozwala pominąć pierwszy człon Motyw domu wystarcza do ustalenia, że chodzi o wspomnienie wyjazdu sprzed wielu lat Uśmiech i obawa współwystępują; nie należy sprowadzać wypowiedzi do jednego prostego nastroju

Mówi wieczór, a adresatem jest powracająca osoba Mówi jednostkowy podmiot ujawniony przez „wracam” i „nie umiem”, a adresatem jest wieczór Mówi rzeczywisty autor, a adresatem jest każdy czytelnik wskazany słowem „wieczorze” Mówią schody, ponieważ zostały opisane, a adresatem jest światło

„Proszę” to 1. osoba liczby pojedynczej, a „mi” jest formą zaimka osobowego „ja” „Oddaj” jest formą 1. osoby i dlatego nazywa osobę mówiącą Wołacz „wieczorze” jest gramatycznym wykładnikiem mówiącego „ja” „Mi” jest zaimkiem dzierżawczym i wskazuje imię rzeczywistego autora

Tak; rynek jednoznacznie wskazuje miejsce opisanej bitwy Tak; liczba mnoga wystarcza, aby ustalić rocznicę narodową Nie; widać wspólnotowe wspominanie, lecz rok i konkretne wydarzenie wymagają dodatkowych danych Nie; użycie słowa „pamiętamy” wyklucza wszelkie historyczne konteksty interpretacji