Starożytny Rzym – historia klasa 5

Najwyżsi urzędnicy byli wybierani na określony czas. Senat zachowywał duży wpływ na najważniejsze decyzje państwa. Zgromadzenia obywateli uczestniczyły w wyborach i stanowieniu prawa. Dziedziczny władca skupiał najwyższą władzę do końca życia.

Aby jeden zajmował się sprawami miasta, a drugi tylko prowincjami. Aby mogli wzajemnie powstrzymywać decyzje i dzielić najwyższy urząd. Aby każdy był wybierany przez odrębny stan rzymskiego społeczeństwa. Aby jeden dowodził wojskami lądowymi, a drugi flotą państwa.

Prowadził wybory urzędników i bezpośrednio liczył głosy obywateli. Pełnił rolę stałego sądu rozpatrującego spory prywatne. Zapewniał ciągłość polityki i wpływał na finanse oraz sprawy zagraniczne. Powoływał dziedzicznego władcę, który zastępował konsulów.

Ponieważ nadawało obywatelstwo mieszkańcom nowych prowincji. Ponieważ ujawniło treść norm i ograniczało dowolność urzędników. Ponieważ kończyło konflikt stanowy przez zrównanie praw patrycjuszy i plebejuszy. Ponieważ przekazywało stanowienie prawa stałemu zespołowi sędziów.

Królestwo Macedonii, rywalizujące o wpływy w miastach greckich. Państwo Partów, kontrolujące ważne szlaki na wschodzie. Kartagina, morska potęga zachodniej części Morza Śródziemnego. Egipt Ptolemeuszów, opierający siłę na dolinie Nilu.

Ponieważ po wojnach punickich został wybrany dożywotnim konsulem. Ponieważ skupił realną władzę, zachowując dawne nazwy urzędów. Ponieważ odziedziczył tytuł królewski bezpośrednio po Juliuszu Cezarze. Ponieważ senat nadał mu dziedziczną koronę króla Rzymian.

Zakładanie miast z instytucjami wzorowanymi na rzymskich. Zastępowanie łaciny językami miejscowymi w administracji cesarskiej. Upowszechnianie łaciny i rzymskich wzorców prawnych. Przyjmowanie rzymskich obyczajów przez część mieszkańców prowincji.

Odprowadzał nieczystości z domów bezpośrednio do rzeki. Doprowadzał wodę z odległych źródeł, zwykle dzięki spadkowi terenu. Zatrzymywał wody powodziowe przed murami rzymskich miast. Tworzył kanał żeglugowy łączący port z centrum miasta.

W Italii w I wieku p.n.e., podczas rządów Juliusza Cezara. W Grecji w V wieku n.e., po zaniku cesarstwa zachodniego. W Egipcie w III wieku p.n.e., podczas wojen z Kartaginą. W Judei w I wieku n.e., gdy obszar podlegał Rzymowi.

Obalenie Romulusa Augustulusa umownie zakończyło cesarskie rządy na Zachodzie. Cesarstwo wschodniorzymskie nadal istniało ze stolicą w Konstantynopolu. Senat przywrócił republikę i ponownie ustanowił corocznych konsulów. Cesarstwo wschodniorzymskie rozpadło się w tym samym roku co część zachodnia.